Złość jakaś dziwna

Nie moja wewnętrzna, ale taka ogólnoświatowa złość i występki losu są udziałem moim lub moich bliskich i zaufanych... Wszędzie dokoła dzieje się krzywda, stres i ogólna nietakość. Środki transportu się buntują, i stres, ludzie się buntują, i stres, nawet w książce, czytanej na czas z musu i konieczności, która jednak do gustu przypadła, zakończenie jest smutne i ponure. Pryszcz na nośnym organie się formuje i boli jak jasny czort, zmęczenie ogólne ogarnia, chociaż nic nie robię, warunki atmosferyczne wyciskają siódme poty, a obuwie gniecie w stopy. Nie podoba mi się to, co się dzieje dookoła. W sobotę ma być impreza, na którą pójść trochę się boję, bo nie wiem, czy dam radę z materiałem do sprawdzianów, który należy powtórzyć. Serce ciągnie, rozsądek się waha. Ale postaram się wszystko sobie ułożyć tak, żeby nie bolało bardzo. Miłość jest najważniejsza. A mamy z tą Miłością tak mało czasu dla siebie...

Dodałem do bloga listka, tak jakoś, z sentymentu. Może jeszcze bardziej wywiera to wrażenie emocjonalności, ale co tam.
W gruncie rzeczy na NeoNonsensie nonsensu samego w sobie nie jest tak dużo. No, ale portretowanie osobowości trwa cały czas. Ciekawe co z tego wyniknie.
Ponadto dodałem skrypt statystyk, ot, z ciekawości.

Czas więc się zabrać za naukę. Biologii, tym razem. Sprawdzian jutro. Nie napiszę wypracowania z polskiego, choć Tatuś przywiózł właśnie dostawę MULTIWITAMINY. Nie mam na to czasu. Proszę o wybaczenie.

---
Napisy końcowe: pozdrowienia dla Alexa, z którym nie wiadomo, co się dzieje.