~

Piękna sprawa. Chodzenie na imprezy klubowe wieczorową porą może skutkować w załapaniu przeziębienia w drodze powrotnej. Przewrotny fakt pojawiania się pierwszych symptomów choroby po trzech dniach od zaistnienia czynników chorobotwórczych sprawia, że na początku wszystko wydaje się w porządku, imprezę oceniamy jako udaną, bawiliśmy się dobrze, odespaliśmy, życie toczy się dalej. A potem nagle, po trzech dniach, z niewiadomych przyczyn zaczyna się obsmarkiwać stół roboczy projektanta wnętrz i jego próbniki blatów i frontów szafkowych. 

Wykańczanie mieszkania we współpracy ze sponsorami owego przedsięwzięcia jest straszliwym, nabrzmiałym wrzodem na dupie. Zmianom koncepcji nie ma końca, zwłaszcza że chyba w żadnym punkcie negocjacji nie można dojść do projektu spójnego i wspólnego wszystkim zainteresowanym. Dodatkowym kłopotem jest wybór materiałów, wykonawców, producentów, stylu, projektu... No i jeszcze dostosowywanie wyżej wspomnianych czynników do warunków mieszkania, niekończące się rozważania czy potrzebujemy kaloryfera w kuchni, po to, żeby sobie dogrzewać przez dwa tygodnie w roku, a przez który nie można w tym a tym miejscu w kuchni postawić szafki (kto w ogóle, kurwa, umieszcza w kuchni kaloryfer, i to na dodatek na poziomie podłogi i w kącie?!), itepe, itede. Tak to wygląda. Nie będzie to bowiem MOJE mieszkanie, tylko mieszkanie moich RODZICÓW, którzy zamierzają (przez 20% czasu) przeprowadzić się tam na stare lata (pozostałe 80% czasu poświęcone jest na pomysły: sprzedaży go i kupienia innego mieszkania dla całej rodziny, sprzedaży go i kupienia trzech mieszkań dla rodziców, mnie i brata, sprzedaży go i kupienia samochodu o mocy miliona koni mechanicznych, sprzedaży go i kupienia domu na Krecie, sprzedaży go i zamieszkania w namiocie cyrkowym itp.). Tak więc nie mam swobody decydowania, którą miałbym, gdybym przeprowadzał się na swoje. Tak to właśnie wygląda. Ale zaciskam zęby i idę na ustępstwa, bo wynieść się z domu chcę, muszę i należy. Żeby się tylko udało przed tymi cholernymi Świętami!