Przemyślonka kandyzowane

Po pierwsze, długo wyczekiwane spotkanie z najlepszym kumplem ever zakończyło się sukcesem. Jednak dobrze zsynchronizowanych jaźni i wyprofilowanych charakterów nie da się zdekompatybilizować nawet przy pomocy długotrwałego nieprzystawania ze sobą.

Po drugie - noc spędzona poza domem umożliwia spanie nieprzerywane kocimi nawoływaniami do współżycia (i/lub innych czynności, o których nie wiem). Może za to zostać ono przerwane przy pomocy odwiedzin innego kota, który fascynuje się muzyką jazzową (i instrumentami związanymi z jej uprawianiem, przyniesionymi do jego siedziby).

Po trzecie - nic mnie tak ostatnio nie wkurwia, jak "Nowy Hey". Ilekroć słyszę "Umieraj stąd", mam ochotę wypierdolić sprzęt audio przez okno, podeptać, rozjechać i nasrać na niego. Nie wiem czym ludzie się tak ekscytują. Nie wiem co w tym takiego pięknego. Nie wiem jak można w ogóle znieść słuchanie tej tfurczości. Obrzydliwie głupawe rymy, może nie grafomania a la Happysad, ale na pewno Grabaż z dużą ilością pseudopoetyki ("dyskretna po kość"?!?!!).

Po czwarte - Program Pierwszy Polskiego Radia jest niewytłumaczalnym atawizmem w polskim eterze, a jego egzystencja stanowi zdumiewający przykład na to, jak staromodność i przeterminowana żałość może zagnieździć się w ludzkiej mentalności. Od pierdół, które tam wygadują, można dostać pierdolca, a forma, w jakiej dostarczane są audycje, jest nieznośnie niewspółczesna.

Po piąte - KOT PISZCZY!!!

Po szóste - jakże bym chciał pojechać wreszcie na narty.