mUj DzIoNeK

Już wczorajszy wieczór zdawał się wskazywać wyraźnie i dobitnie, że dzień dzisiejszy przepełniony będzie niestrudzonymi próbami wydrylowania mojej sułtańskiej oliwki (Anus) przez wrogie elementy zewnętrzne. 

Przy kolacji, spożywanej w towarzystwie Charliego Sheena i jego kompanii z Two and a half Men, komputer przenośny marki LENOVO znienacka doznał palpitacji pierdolnika i wyjebał na środek ekranu zawartość swoich jelit, poprzez zmianę trybu baterii, zablokowanie pamięci, napierdalanie procesorem, zawieszeniem się wszelkich otwartych programów, zmniejszeniem rozdzielczości do 640x480 i generalną odmową współpracy. Ku mojemu wielkiemu nieszczęściu, stało się to w momencie w którym nie zdążyłem jeszcze zapisać notatek, które prowadziłem w Wordzie w trakcie nauki do poniedziałkowego egzaminu z prawa Unii Europejskiej. Licząc na łut szczęścia i sprawne działanie funkcji autozapisywania, pozwoliłem sobie na chwilę ekstrawagancji i odciąłem dziadowi zasilanie, aby po bożemu skurwla zrestartować. Restart był doskonałym remedium na wszystkie zaistniałe z niewiadomych przyczyn dolegliwości, z wyjątkiem problemu z notatkami z Unii, które, pojawiwszy się na liście dokumentów odzyskanych, po kliknięciu na ich obiecujące liczko oznajmiły, że nie dało się ich uratować.

Odtworzenie notatek zajęło mi trochę czasu, w związku z czym połogu doznałem grubo po godzinie 1.00 w nocy, co przy konieczności porannej erekcji w okolicach 6.30 stanowiło czynnik skłaniający mnie ku jebnięciu na plecy. Poranek stanął na wysokości zadania i był tak kurewsko niezdatny do użytku, że płakać się chciało. Zamiast płakania wybrałem jednak podkurwiwanie pod nosem przy śniadanku, przy którym na moment rozchmurzyło mnie słodkie pierdzenie Wojewódzkiego z Figurskim, którzy pierdolili niemiłosiernie na swoją zwyczajową modłę.

Los okazał się jednak mrużyć oczko w kolorze niepokojącego brązu, co wyszło na jaw, kiedy wsiadłszy do autobusu przekonałem się, że jego kierowca jest najuprzejmiejszą osobą na świecie, skorą do przepuszczania w wąskich gardzielach saskokępskich uliczek wszelkich pojazdów jadących z naprzeciwka, przez co w wysokim stopniu przyczynił się do mojej spóźnionej aparycji na zajęciach, które i tak rozpoczęły się z półgodzinnym, zapowiedzianym wcześniej, opóźnieniem, w związku z czym wyszedłem na wała w dwójnasób.

Radości nie było końca również w pracy, do której udałem się po szczęśliwie zakończonym dniu zajęć na uczelni, około godziny 11.30. Uśmiechy i przyjacielskie poklepywania po plecach powitały mnie już o 11.45, mimo że we wtorki zaczynam punkt 12.00. Ze stoickim spokojem puściłem mimo uszu wzmiankę o pilności zadania i popijając firmową Nałęczowiankę doczekałem do południa, kiedy to zabrałem manele i puściłem się  w spodnie w drogę do Sądu Okręgowego, zahaczając po drodze o inne miejsca, kryjące bonusowe questy.

Po drodze usiłowałem także dodzwonić się do Urzędu Skarbowego, który w swej hipokrytycznej gnuśności spóźnia się z dostarczeniem mi numeru NIP, o który wnioskowałem ponad miesiąc temu, a który, wedle zapewnień, miał mi zostać przyznany w ciągu dwóch tygodni. Kiedy dodzwoniłem się do jakiejś Panienki, ta poleciła mi zadzwonić do jej Koleżanki, która bezpośrednio zajmuje się Tymi Sprawami. Numer telefonu, który zapisałem na pochwyconej w międzyczasie wizytówce burżujskiej knajpy, w której odbierałem akurat fakturę VAT na Firmę, okazał się odpowiadać nonszalancką zajętością za każdym razem, kiedy go wybierałem. Ulicznym pokurwiwaniom nie było końca. Zwłaszcza, że ciemne chmury na niebie w każdej chwili groziły jebnięciem opadu.

W Sądzie poszło szybko i jak z płatka, zważywszy, że ochroniarz nie zgwałcił mnie swoją metalolubną pałą, kiedy zapomniawszy zdjąć empetrójkę przeszedłem przez piszczące odrzwia, a także z tego względu, że w przeciwieństwie do poprzedniej wizyty w S.O., nie wyjebałem się niemalże o marmurowe schody przy dźwięku donośnego tąpnięcia. Oprócz drobnych niekompetencji, wykazywanych przez pracownicę Biura Obsługi Interesantów, nic mnie zanadto nie wkurwiło.

W drodze powrotnej do Kancelarii zahaczyłem o restaurację tajską, której ulotkę reklamową wręczył mi jakiś zarośnięty buc przed wejściem do Sądu. Zwabiony egzotyką miejsca i stosunkowo niskimi cenami, wszedłem do owego pobliskiego przybytku niesamowitości, po czym cudem powstrzymałem rzyg, który wezbrał we mnie na doświadczenie zapachu relaksującego kadzidełka, który przepełniał lokum. Zamówiłem zupę z mleczkiem kokosowym, trawą cytrynową, czymśtam i kurczakiem. Po otrzymaniu i skosztowaniu jejże poczułem niezmierne wzruszenie, jak również objawy zaawansowanej grypy, gdy zaniosłem się kaszlem, a moje kanaliki łzowe i nozdrza wypełniły się wydzieliną, składającą się z molekuł usiłujących opuścić moje palone żywcem ciało. Z lunchu wyszedłem odświeżony i rześki, lekko tylko pociągając nosem i pokurwiwując z uznaniem dla smakowitego posiłku.

Po moim powrocie do Kancelarii koleżanki z Sekretariatu przekazały mi wiadomość, iż inna koleżanka potrzebuje pomocy przy kserokopiarce. Będąc dobrym człowiekiem i uczynnym kolegą, pospieszyłem z uśmiechem w wyżej wskazane miejsce, aby odkryć, że pomieszczenie zajebane jest papierami, które trzeba posegregować, poukładać w komplety i pozszywać. Pierdolnąwszy się na podłodze, nieopodal Współpracowniczki, zacząłem nakurwiać, opracowując sprytny sposób z układaniem papierów od końca i namaczaniem palców w wilgotnej gąbce do mycia naczyń, aby łatwiej się chwytało, a wszystko to wzorem Pań pracujących w urzędach Pocztowych. Dodało mi to animuszu i wyglądu totalnego pojebca, czym się wszakże nie przejmowałem, bo robota szła szybko. Po trzech godzinach szybkiej roboty stwierdziłem, że mam to wszytko w dupie i porzuciłem stanowisko. Owo nihilistyczne zachowanie ułatwił mi fakt, że odjebałem 80% roboty, czym wykreowałem zupełnie nową definicję słowa "pomoc", zbliżającą się zakresowo do definicji frazeologizmu "dać się wychujać".

Po dokonaniu kilku dodatkowych zadań pobocznych, usiłowałem uczynić coś przy Komputerze. Okazało się jednak, że przy Komputerze niczego uczynić nie mogę. Wśród rzeczy, których nie mogłem uczynić, znajdowało się (1) zalogowanie na fejsbuka, (2) zalogowanie się na maila, (3) zalogowanie się do Strefy Klienta w Aster. Mój analityczny umysł szybko powiązał fakt takiego zachowania się serwisów internetowych z wczorajszą awarią komputera, w wyniku którego to powiązania powziąłem myśl, że padłem ofiarą złodziei danych osobowych i że moje życie straciło wszelką rację bytu. Jak się jednak okazało, po zmienieniu hasła na fejsbuku i kilkukrotnym zesraniu się w gacie, na moim laptopie, którego miałem przy sobie z racji zajęć na uczelni, wszystko działa w porządku, a tym, co nie działa, czy też raczej - działa wybiórczo, jest przeglądarka internetowa na moim Komputerze w Pracy. Tyle ulgi.

Korzystając z chwili wolnego czasu postanowiłem podzwonić jeszcze chwilę do Urzędu i do Pani Odpowiedzialnej za Zjebanie Mojego NIP-u, jednak dodzwonić się nie mogłem. Postanowiłem zatem ściągnąć z LEX-a wzór skargi na bezczynność organu administracji, lecz nie mogłem tego zrobić, bo akurat LEX się zepsuł. Wobec powyższych niepowodzeń, posapując i pokurwiwując, opuściłem przybytek pracy.

Droga do domu, którą miałem ruszyć w kierunku bezpiecznych stron, okazała się być całkowicie zajebaną samochodami, które w ogóle nie wydawały się jechać, z wyjątkiem karetek pogotowia i innych służb na kogutach, które poruszały się po torach tramwajowych w stronę mostu. Zdecydowałem się, dokonawszy tego spostrzeżenia, udać się w kierunku drogi alternatywnej, która w zamyśle pozwoliłaby mi na szybsze dostanie się do domu. Pomysł wypalił, aczkolwiek podróż przypłaciłem stratami moralnymi, kiedy nie bacząc na przeciwności wparowałem do zapchanego po brzegi autobusu. Po drodze towarzystwo miłych pasażerów w średnim wieku fundowało sobie małe LAN Party, usiłując podpiąć mi się do dupska różnymi elementami swojego wyposażenia. Kiedy cudem wysiadłem na przystanku docelowym pokurwiwałem już zupełnie bez ogródek, którą to czynność wzmogłem jeszcze w reakcji na pierwsze krople obszczywia, które zaczęło kapać mi na wymięte odzienie biurowe. Po szczęśliwym dotarciu do domu, w którym NIE BYŁO zamówionej przeze mnie przesyłki, która teoretycznie mogłaby stanowić jaśniejszy punkt dzisiejszego dnia, zamówiłem kubełek KFC, wobec którego przezornie nie miałem dużych oczekiwań. Przybył jednak punktualnie, a jego zawartość była ciepła i smaczna, wobec czego trochę mi się polepszyło.

Teraz zaś, tym pięknym popołudniem, mogę udać się na zasłużony BRAK odpoczynku, związany z koniecznością nauki do egzaminu z Unii.

Isnieje jeszcze szansa, że cały ten wysr, który klepię od pół godziny, nie zapisze się i na zbity chuj pójdzie cały wysiłek, ale to chyba byłaby już przesada.

Co nie?