Ptaszek

A gdybym tak kupił sobie jakiegoś ptaszka do klatki, jakbym miał własne mieszkanie? Taki oto ptaszek umilałby mi życie swoim słodkim ćwierkaniem. W chwilach błogości słuchałbym jego śpiewu z ukontentowaniem, a w chwilach stresu rzucałbym w niego kapciem i kurwami. Ptaszek byłby śliczny, siadałby mi na palcu i dawał się głaskać, a potem odlatywałby na szafę i obsrywał mi cały kwadrat swoim wodnistym guanem. Mając takiego ptaszka myślałbym bardziej kreatywnie, a myśl moja, jak ptak wolna, nie znałaby granic. W przeciwieństwie do owego ptaszka, który znałby granice z lakierowanego drutu, a ja śmiałbym się z niego szyderczo, choć on nie rozumiałby całej ponurej ironii owej sytuacji. W końcu, w chwili miłosierdzia, upierdoliłbym chirurgicznie ptaszkowi skrzydełka, żeby nie było mu smutno, że nie może latać na wolności. Po zabiegu nie mógłby latać nawet w niewoli, więc byłoby mu wszystko jedno i poczułby się lepiej. Tak mi się wydaje. Byłbym dobrym panem dla mojego ptaszka. Ptaszki są słodkie i inspirujące, bardzo je kocham i pragnę ich (szczęścia).

Jestem całkowicie zdrowy na umyśle. Dziękuję.